27 september 2005

Mousepad

Wat is nu een computer zonder een fatsoenlijk notitieblok progje? JUIST! Nu heeft zo'n beetje elke desktop manager wel z'n eigen notepadje. Zo ook Xfce met Mousepad. Helaas niet ondersteund door de pacman dus even zelf de source downloaden (bijvoorbeeld hier vandaan) en compileren. Naderhand nog even het pad toevoegen met

$ export PATH=$PATH:/usr/local/bin

et voila uw eigen kleine kladblokje is geboren! Glorieus wat betreft simpliciteit en bovendien lekker snel. Wat wil je nog meer (gedit misschien, maar daar heb je eerst nog weer een bultje GNOME zooi voor nodig en das natuurlijk niet leuk)?

Muiswiel en geluid

First things first: om je muiswiel aan de gang te krijgen moet je in /etc/X11/xorg.conf onder Section "InputDevice" een stukje Option "ZAxisMapping" "4 5" toevoegen. Even je X herstarten en klaar is Kees. On to big business.

Want jawel, ons Arch systeempje geeft nog geen geluid. De geweldige Arch Wiki heeft echter op alles een antwoord; zo ook op dit probleem. We gaan namelijk ALSA installeren.

Het meeste hebben we al, alleen het schijnbaar handige alsa-utils pakket moet nog even gepacmant worden. Vervolgens had ik de mazzel dat mijn modules voor de geluidskaart ook al geladen waren (doe ff # lsmod en zoek naar snd-...; dat zijn ze) dus het enige wat er nog gedaan hoefde te worden was even de mute functie eraf zetten:

# amixer set Master 75 unmute # amixer set PCM 75 unmute

en bingo, root kon muziceren! Nadruk op root, want blijkbaar moet je nog wel even iedere gebruiker in de audio groep gooien. Dat kan gelukkig met het simpele commando:

# gpasswd -a GEBRUIKERSNAAM audio

Nu werkt alles prima voor root, maar nog steeds niet voor gebruikers... Zucht, dit Arch gedoe begint wel wat te vervelen.

20 september 2005

Ook XFce revised

Nader inzien doet nogal wat verbeteren in deze distro lijkt het. Het domweg ervan uitgaan dat men voor een pakket onder de algemene naam altijd de nieuwste versie bedoelt blijkt in Arch Linux' geval niet op te gaan. Wat is namelijk de deal: als je pakket xfce pacmant krijg je versie 3 van deze naar verluidt licht gewicht desktop environment. En inderdaad krijg je dan een behoorlijk lichtgewicht dingetje; iets als een taakbalk had men nog niet van gehoord.

Even verder zoeken loont echter, want het blijkt dus dat men al een behoorlijk stukje verder is wat betreft mooiïgheid en taakbalkigheid in XFce 4. Pacman vindt dit blijkbaar een onderscheidend 4tje waard en dus is het nodig om xfce4 binnen te halen wil je volledig aan de huidige XFce experience deelnemen.

Long story short: flikker die ouwe als de donder weg:

# pacman -Rs xfce

en embrace the power of deel vier:

# pacman -S xfce4

Enige config is nog wel vereist aangezien pacman de aparte gewoonte heeft sommige dingen in /opt te installeren, zoals dus deze xfce4; een beetje vreemd, maar best te eten. Gewoon even de binary mappen toevoegen aan je PATH variabeletje:

$ export PATH=$PATH:/opt/xfce4/bin:/opt/xfce4/sbin

Maar dan ben je ook klaar. Een welgeplaatste startxfce4 is dan voortaan genoeg om je te hullen in grafisch pracht met een sausje van redelijk gematigde systeem belasting. Arch on!

Cool 'n Quiet Revised

Bij nader inzien is het misschien niet eens zo handig om nog met powernowd bezig te zijn. Blijkbaar biedt de kernel zelf tegenwoordig al een prima oplossing! Er is namelijk een module mee te bouwen die een ondemand-cpufreq governor geeft, wat inhoudt dat als je die governor inschakelt door simpelweg die module te laden, je kernel automatisch oftewel 'ondemand' je kloksnelheid wijzigt!

Hoe doen we dit? Vrij simpel als je de ondemand module al had (zo niet dan moet je je kernel dus even opnieuw compilen met die er wel bij). Je laadt dan gewoon de module met

# modprobe cpufreq-ondemand

en vervolgens stel je deze in als huidige governor met

# echo ondemand > /sys/devices/system/cpu/cpu0/cpufreq/scaling_governor

en klaar is kees alweer! Natuurlijk willen we dit nog even automatiseren dus zet de vorige lijn in /etc/rc.local en cpufreq-ondemand in /etc/rc.conf bij modules (natuurlijk tezamen met powernow-k8 voor de Athlon 64). Scheelt toch al gauw zo'n 500 kB hardeschijfruimte deze elegante oplossing in vergelijking met een powernowd. Linus, bedankt!

19 september 2005

Cool 'n Quiet; Arch

Even een snelle opfrisser van het installeren van de CPU frequency scaling; m'n lappie raakt namelijk al aardig doorbakken. Men neme een powernow-k8 module (zit er waarschijnlijk al bij, zo niet dan zul je je kerneltje opnieuw moeten frituren) en lade die automatisch bij het opstarten door hem in /etc/rc.conf in de modules lijst te zetten. Vaak wordt dit in andere distro's met een /etc/modules gedaan, maar hier dus niet.

Stap twee lukt helaas niet met pacman, dus halen we zelf even een powernowd pakketje bij de ambachtelijke buurt programmeur (even door scrollen). Dit ding is nog makkelijker te compileren dan normaal; alles wat je hoeft te doen is even uitpakken, naar de map cd'en en make en make install (als root) uit te voeren en klaar is kees. Start je powernowd lekker op en je kunt aan de gang!

Dan kan het tenslotte natuurlijk nog voorkomen dat u ook deze daemon bij de boot alvast wilt laten starten. In dat geval zou ik een lijntje met powernowd toevoegen aan /etc/rc.local, dat zou genoeg moeten zijn. U kunt nu voortaan met een gerust hart uw laptop weer op den lap houden.

13 september 2005

Qingy!

Sinds Arch Linux loopt het allemaal wat minder soepeltjes bij de login procedure, as in, niet lekker automatisch meteen de grafische kant op, maar eerst terminaal (whoohoo!) inloggen en daarna startxfce. Na beraad bij dokter Bekker schreef hij me dus Qingy voor. Dit handige apparaatsel schijnt de inlog progjes te kunnen vervangen met een fancy grafische inlog interface die echter geen X nodig heeft en dat scheelt.

Maar eens proberen dus. De installatie kost even wat moeite though (N.B.: Ik ben dus van nu af alles in Arch aan het doen; niet zo veel lekkere pakketjes met auto dependency resolving en dus zeker geen Qingy). Eerst moet directfb nog geïnstalleerd worden samen met zijn hulpje Fusion (ook bij de downloads te vinden). Deze twee knapen hebben na de ./configure, make, make install procedure echter nog een kleine extra duw in de rug nodig in de vorm van het toevoegen van de paden /usr/local/bin, /usr/local/lib/pkgconfig en /usr/local/lib aan resp. PATH, PKG_CONFIG_PATH en /etc/ld.so.conf (er zijn nog een aantal kleine dingen, maar lees dat zelf maar). Dit moet dus gebeuren na de installatie van directfb en voor die van Fusion. Als dit is gebeurd is het installeren van Qingy zelf eigenlijk niet zo'n groot probleem.

Nog even de /etc/inittab aanpassen op recept van de site en het feest kan beginnen.

Dacht ik. Het recept volgen is blijkbaar nog niet helemaal genoeg, aangezien het programma dan niet start. To be continued...

Lib dir erbij

Even een hartig tussendoortje: in de met wat minder gebruiksvriendelijkheid bedeelde distro's en natuurlijk zo af en toe ook in de op dat gebied hoger begaafden komt het wel eens voor dat men een directory met libraries wil laten gebruiken door programma's, maar dat de programmatjes het in hun eentje niet kunnen vinden. GNUzijdank is er wat dit betreft een oplossing in de vorm van het bestand /etc/ld.so.conf. Wanneer men op een lijn in het bestand het pad van een directory met libraries toevoegt wordt het voortaan een peulenschil de libraries te vinden voor menigeen programma. Noem het de $PATH voor de libs zo u wilt.

Ik heb er in ieder geval van genoten. Jottem!

Zo kan het ook

Uiteindelijk toch nog een beetje m'n Linux From Scratch gekregen! Wat is namelijk den deal (voeg hier een vragend dubbele punt teken in) het is met Arch Linux bij de installatie mogelijk om enkel een Basis systeem op te zetten met enkel de tegenwoordig noodzakelijke dingen... internet dus (en wat van die vrolijke basis zooi als coreutils en ncurses (jaja), vanzelfsprekend om de hoofdzaak, het net, te ondersteunen).

De DHCP client doet over het algemeen prima zijn werk en je kunt daarna meteen met pacman aan de gang om alles up te daten of beter nog, exact dat te downloaden wat je op dat moment wilt gebruiken. Mijn eerste prioriteit lag bij een beetje desktop omgeving met firefox en gaim (comfort, info en communicatie; ik rock die secundaire levensbehoeften) en na een pacman -Sy, -S xfce en -S firefox kon ik al met lekker lege schijf aan de slag om dit stukje te typen!

Die Arch magie stoomt den pan uit!

10 september 2005

Pacman

Nee, die niet, I'm talkin' bout package managin' bitch (sorry, teveel GTA)! Nee maar Arch Linux dus; we hebben hier namelijk te maken met een eigen package manager onder de naam pacman. Deze maakt ook nog eens gebruik van eigen packages op basis van iets aangepaste tar.gz's, dus geen rpm of deb en dus ook geen enorme repositories, maar daar moet je maar mee leren leven (schijnt makkelijker te worden als je je het zelf maken van packages eigen hebt gemaakt, waarvoor in Arch Linux een naar verluidt erg simpel systeem zit).

Anyway, hier is de basis deal. Zoals ook bij apt zul je waarschijnlijk met de nieuwste package lijsten willen werken, en om dit te bereiken gebruik je

# pacman -Sy

Dit werkte bij mij meteen prima. Als je nog een repository wilt toevoegen kun je dat overigens doen in /etc/pacman.conf, maar de standaard reps werken dus prima. Volgende meest gebruikte actie is dan lijkt me het upgraden van al je programma's naar de nieuwste versie. Dit doe je zo:

# pacman -Su

en natuurlijk kun je er ook -Syu van maken om beide acties in 1 klap te tackelen.

Lijkt me al met al dus vrij simpel (eigenlijk is dit stukje haast overbodig) en aangezien het meteen allemaal ook lekker werkt lijkt het er op dat dit een waardige vervanger van apt is.

Bron: Arch Linux Installation Guide

Arch Linux "Review"tje

Na zorgvuldig beraad en precaire overweging (lees: vrijwel willekeurige selectie uit de DistroWatch lijst) heb ik gekozen voor Arch Linux. Dit is een distro die kiest voor een optimalisatie voor de nieuwere i686 processor architectuur i.t.t. het i386 dat bij de meesten is blijven plakken uit vroeger dagen. Bovendien kiezen ze voor het leveren van een basissysteem met niet te veel fratsen zodat je naar eigen believen de boel onbelemmerd uit kunt bouwen. Dat idee beviel me dus wel.

Volledig werkend na installatie wordt echter ook als frats gezien door deze distro en hierom is het dus geen geschikte distro voor absolute beginners (weest gewaarschuwd). Met een beetje voorkennis kun je het echter wel een eindje schoppen.

Nog even terug naar de installatie: deze is (voor mij) aangenaam verrassend. In plaats van de vaak ondoorzichtige, maar mooie menuutjes die je in de wat grotere distro's tegenkomt is het een lekker simpel stappenplan procedure programma. Je kunt deze stappen, waaronder het kiezen en installeren van pakketten en het voorbereiden en partitioneren van de harde schijf, los van elkaar starten in welke volgorde je dat zelf het liefst doet (al wordt terecht aangeraden het in de aangegeven volgorde te doen). Je hoeft zelfs niet eens alles binnen dit programma te doen aangezien de installatie cd je gewoon in een werkend linux systeem met een aantal terminals brengt. Dit levert je dus de mogelijkheid om bijvoorbeeld zelf je schijven snel te mounten als ze al klaar waren. In ieder geval een zeer vrijblijvend systeem dat je in staat stelt de installatie te regelen zoals je dat zelf wilt. Erg leuk.

Als je daar dan door bent is het zoals gezegd nog niet meteen DVD's draaien geblazen; er is wat manual config nodig. Zo heeft root nog geen wachtwoord en dat is op zich wel grappig, maar daar moet natuurlijk wel even wat aan gedaan worden. Ook de extra non-root gebruikers moeten nog even worden toegevoegd.

Met een beetje mazzel kun je echter wel vrij snel al het internet op (ik had zelf rc.conf opgekloot tijdens de installatie); dhcpcd werkt like a charm en links (een tekst browser) staat klaar om in je surf verslaving te voorzien.

X is nog een puntje dat niet standaard wordt gestart hoewel je het wel kunt installeren. De configuratie is echter niet gelijk optimaal ingesteld, maar na wat gestrompel kwam ik tot de conclusie dat je met een simpel startxfce of startx (voor resp. xfce of window maker als window manager) de grafische omgeving binnen kunt komen. Later nog even uitzoeken hoe ik dit bij het opstarten voor mekaar krijg.

Al met al kan ik zeggen dat dit een op het eerste gezicht behoorlijk goed werkende distro is, met nadruk op het feit dat het wel erg ongeschikt is voor de 'Plug & Play'ers onder ons. Als je echter niet helemaal tevreden bent met de klare koek van een Ubuntu, Fedora of SuSE zul je je hiermee volgens mij wel vermaken en er bovendien een hoop interessants van leren.

DUS!

07 september 2005

Breezy Badger, Act II

Maar weer eens geprobeerd naar Breezy te upgraden, maar die blijkt nog hetzelfde probleem te hebben als een aantal maanden geleden bij m'n eerste upgrade poging: de x-server loopt den spreekwoordelijken soep in. Helaas is het ook nog eens een (voor zover ik weet) onomkeerbare procedure, dus het ziet er naar uit dat ik weer eens opnieuw m'n linuxje mag installen!

Misschien dat ik deze keer maar eens voor een ander distrootje ga. Anyway, voor de dappere testers onder ons: don't (yet).